"ตื่นๆ ไอ้กล้าตื่น!"
ผมได้ยินเสียงเรียกของใครคนหนึ่งปลุกผมขึ้นมาจากฝัน
แสงจากหลอดไฟเพดานกระทบบนใบหน้าผม แสงของมันแรงเกินกว่าที่จะทำให้ผมลืมตาขึ้นมาในทันที
ผมคว้าผ้าห่มของผมพลิกตัวพร้อมกับเอามันมาบังหน้าของผมไว้ไม่ให้โดนแสง
"ปลุกบ้าอะไรตอนนี้ คนจะนอน..." ผมพึมพำ
สักพักเหมือนมีมืออันหยาบกร้านจับเข้าที่แขนของผมและดึงผมอย่างแรงขึ้นมาจากที่นอน
ผมตกใจลืมตาตื่นขึ้น เมื่อได้สติก็พบว่าพี่โจ้เป็นคนที่ดึงตัวผมขึ้นมานั่นเอง
และที่หนักกว่านั้นคือผมเป็นคนสุดท้าย...
เพื่อนทุกคนรวมตัวกันที่กลางห้อง ยืนรอผมเพียงคนเดียว ผมงุนงงเล็กน้อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
"ทั้งหมดหมอบ!" พี่โจ้สั่งเสียงดัง ผมไม่รู้ว่าเวลานี้เป็นเวลาเท่าไหร่ แล้วตะโกนดังขนาดนี้จะรบกวนชาวบ้านเขาไหม แต่ตอนนี้คนทั้ง หมดเกือบ 30 ชีวิต กระจายกันหมอบบนที่ฟูกที่นอนทั่วห้อง บ้างทับกันบ้าง ถีบกันโดยไม่ตั้งใจบ้าง เนื่องจากห้องมันแคบ
และกิจกรรมแปลกๆ ก็ได้เริ่มต้นขึ้น...
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ทำกิจกรรมอะไรแบบนี้จะเรียกว่ารับน้องก็ไม่ใช่ จะเรียกว่าการทารุณกรรมก็ไม่ใช่ เพราะมีหลาย ๆ อย่างที่ยังทำให้พวกผมหัวเราะกันได้อยู่
พวกผมเล่นเกมที่เขาว่ากันว่ามีแต่โรงเรียนนายร้อยเขาเล่น เพราะมันเป็นเกมกิจกรรมชาวค่ายเกรียนๆ และเกินคำบรรยายไปหน่อยสำหรับเด็กมัธยมทั่วไปที่ผู้ปกครองรักและหวงแหน ไม่ว่าจะเป็นหน้ากากเสือ มังกรลอดถ้ำ และอื่นๆ ที่เรียกเหงื่อตอน ตี 1 ตี 2 ได้เป็นอย่างดี
และอย่างสุดท้าย พี่โจ้และพี่จอห์น นำเอาถังน้ำใบใหญ่ๆ ที่บรรจุไปด้วยลอดช่องสิงคโปร์เย็น ๆ มาให้ พวกผมตาลุกวาว อย่างน้อยเหนื่อยแล้ว ก็ยังมีลอดช่องให้กินละวะ
"นี่คือน้ำร่วมสาบาน..." พี่โจ้พูดขึ้นพร้อมชูถังขึ้นเหนือหัว
พวกผมงงว่าน้ำร่วมสาบานคืออะไร แต่ก่อนที่จะได้ยกมือถาม พี่โจ้ บ้วนน้ำลายลงไป อึกหนึ่ง และส่งต่อ
อ่า....
ทุกคนรู้ด้วยสามัญสำนึกของตัวเองแล้วว่าน้ำร่วมสาบานมันคือออะไร
ผมพะอืดพะอมเล็กน้อย เกิดมาพึ่งเคยจะกินน้ำลายคนอื่นด้วยกัน
ผมรับถังนั้นมา จ้องมองลงไปในถัง ที่เต็มไปด้วยลอดช่องและน้ำกะทิ บวกกับน้ำลายอีกหน่อย
ผมคิดในใจว่า ก็ยังดีหละนะที่น้ำกะทิกับน้ำลายผสมกันแล้ว มันดูไม่ค่อยออก
ผมถุยน้ำลายลงไป เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ทำและส่งต่อ เมื่อมันวนกลับไปครบยังพี่โจ้
พี่โจ้ยกขึ้น พร้อมกับกระดกมันลงไป
"ต่อจากนี้เราเป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าจะเจอกันที่ไหน มีเรื่องอะไร ให้เข้ามาหาพี่ มาคุยกับพี่ ไม่ต้องกลัว"
พี่โจ้ส่งต่อให้พี่จอห์น พี่จอห์นกระดกไปอึกใหญ่เหมือนกัน และส่งต่อคนอื่นๆ ไปเรื่อยๆ
ถังนั้นมันวนมาที่ผมอีกครั้ง
ผมจ้องมองมัน...
ลอดช่องน้ำกะทิที่มีน้ำลายกว่า 30 คนผสมอยู่...
เพื่อนทำได้กูก็ทำได้วะ!
ผมกระดกมันลงไป... รสชาติมันก็ไม่ได้แตกต่างจากลอดช่องทั่วไปหรอก ถ้าไม่บอกว่ามีน้ำลายก็คงไม่รู้
ผมส่งต่อให้เพื่อน และเพื่อนส่งต่อไปเรื่อยจนถึงคนสุดท้าย คนสุดท้ายนี่รับหนักสุด เพราะกฎมีอยู่ว่าคนสุดท้ายต้องหมด
กิจกรรมจบลงด้วยน้ำร่วมสาบาน พี่โจ้สั่งให้ทุกคนนอน ซึ่งถึงแม้ว่าแกไม่สั่งพวกผมก็คงนอนอยู่แล้วเพราะในตอนเช้าก็ต้องมีเรียนอีก
ก่อนนอนผมไปเข้าห้องน้ำ แปรงฟัน ล้างลิ้นอยู่หลายรอบ ผมอาจจะไม่ใช่ลูกคุณหนู แต่เกิดมาก็ยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้...
ให้ตายเถอะ ฮ่าๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น